રસ્તો નહીં જડે તો રસ્તો કરી જવાના ...

રસ્તો નહીં જડે તો રસ્તો કરી જવાના,
થોડા અમે મુંઝાઇ મનમાં, મરી જવાના !

નિજ મસ્ત થઈ જીવન આ પૂરું કરી જવાના,
બિન્દુ મહિં ડૂબીને સિન્ધુ તરી જવાના.

કોણે કહ્યું કે ખાલી હાથે મરી જવાના ?
દુનિયાથી દિલના ચારે છેડા ભરી જવાના.

છો ને ફર્યા, નથી કંઈ દીથી ડરી જવાના,
એ શું કરી શક્યા છે, એ શું કરી જવાના.

મનમાં વિચાર શું છે? અવિરામ કંઈ દીપક છે,
પ્રકાશ આંધીઓ માં પણ પાથરી જવાના.

એક આત્મબળ અમારું દુ:ખ માત્રની દવા છે.
હર ઝખ્મને નજરથી ટાંકા ભરી જવાના.

સ્વયં વિકાસ છીએ, સ્વયં વિનાશ છીએ,
સ્વયં ખીલી જવાના, સ્વયં ખરી જવાના.

સમજો છો શું અમોને, સ્વયં પ્રકાશ છીએ !
દીપક નથી અમે કે ઠાર્યા ઠરી જવાના.

અય કાળ, કંઇ નથી ભય, તું થાય તે કરી લે
ઇશ્વર સમો ધણી છે, થોડા મરી જવાના ?

યાંત્રિક છે આ જમાનો ફાવે છે વેગવાળા,
એ યુગ ગયા વિચારી પગલાં ભરી જવાના.

દુનિયા શું કામ ખાલી અમને મિટાવી રહી છે?
આ ખોળીયું અમે ખુદ ખાલી કરી જવાના

- અમૃત ઘાયલ

મોબાઇલ માણસ

lets come out of the sudden eclipse of no post on this blog..... :) Copy pasting from an email.. due respect to the poet, written wonderfully and has brought the essence of the present day life..


આ માણસ જાણે મોબાઇલ થઈ ગયો
જરૂર જેટલી જ લાગણીઓ
રિચાર્જ કરતો થઈ ગયો
ખરે ટાણે જ ઝીરો બેલેન્સ
દેખાડતો થઈ ગયો
આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!
સામે કોણ છે એ જોઈને
સંબંધ રિસિવ કરતો થઈ ગયો
સ્વાર્થનાં ચશ્મા પહેરી મિત્રતાને પણ
સ્વીચ ઓફ કરતો થઈ ગયો
આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!
આજે રીટા તો કાલે ગીતા એમ
મોડેલ બદલતો થઈ ગયો
મિસિસને છોડીને મિસને
એ કોલ કરતો થઈ ગયો
આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!
પડોશીનુ ઊંચું મોડેલ જોઈ
જુઓને જીવ બાળતો થઈ ગયો
સાલું, થોડી રાહ જોઈ હોત તો!
એવું ઘરમાં યે કહેતો થઈ ગયો
આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!
હોય બરોડામાં અને છું સુરતમાં
એમ કહેતો એ થઈ ગયો
આજે હચ તો કાલે રિલાયન્સ એમ
ફાયદો જોઈ મિત્રો પણ બદલતો થઈ ગયો
આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!
ઈનકમિંગ – આઉટ ગોઈંગ ફ્રીનાં ચક્કરમાં
કુટુંબનાં જ કવરેજ બહાર એ થઈ ગયો
હવે શું થાય બોલો
મોડેલ ફોર ટુ ઝીરો એ થઈ ગયો
આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!

વાત વાત માં તમને વંકૂ પડે ને પાછી વાત નું વતેસર થઈ જાતું
શમણા ની ડાળ પર મહેકી મહેકી ને ફૂલ એકલુ આટૂલું રહી જાતું ને પાછી વાત નું વતેસર થઈ જાતું

(incomplete poem will complete as and how i recall it :) )

દૈનિક પ્રાર્થના

~~~~~
ઇશનું આ રાજ છે આખું જે જે આ અવનિ વિષે
ત્યાગી ને ભોગવી જાણો વાંછો માં ધન અન્યનું
~~~~~
અસત્યો માંહેથી પ્રભુ પરમ સત્યે તું લઇ જા
ઉંડા અંધારેથી પ્રભુ પરમ તેજે તું લઇ જા
મહા મૃત્યુંમાંથી અમૃત સમિપે નાથ લઇ જા
તું હિણો હું છું તો તુજ દરસના દાન દઇ જા
~~~~~
ૐ તત્ સત્ શ્રી નારાયણ તું પુરુષોત્તમ ગુરુ તું
સિદ્ધ બુદ્ધ તું સ્કન્દવિનાયક સવિતા પાવક તું
બ્રહ્મમસ્દ તું અકળ શક્તિ તું ઇસુ પિતા પ્રભુ તું
રુદ્ર વિષ્ણુ તું રામ ક્રિશ્ન તું રહિમ તાઓ તું
વાસુદેવ ગોપી સ્વરુપ તું ચિદાનંદ હરિ તું
અદ્વિતીય તું અકાળ નિર્ભય આત્મલિંગ શિવ તું


~~~~~
સર્વદા સૌ સુખી થાઓ
સમતા સૌ સમઆચરો
સર્વત્ર દિવ્યતા વ્યાપો
સર્વત્ર શાંતિ વિસ્તરો
ૐ શાંતિઃ શાંતિઃ શાંતિઃ
~~~~~
આરતી કીજે શ્રી રઘુવરકી
દશરથ નંદન જય સિયાવરકી
આરતી કીજે રામ
શ્રી રામ શ્રી રામ
શ્રી રામ શ્રી રામ
~~~~~
જય ભોલે બમ્ બમ્ ભોલે
તુમ રામ દરસ મારગ ખોલે
જય ભોલે બમ્ બમ્ ભોલે
તુમ રામ દરસ મારગ ખોલે
જય ભોલે બમ્ બમ્ ભોલે
તુમ રામ દરસ મારગ ખોલે
શ્રી રામ જય જય રામ
~~~~~
ઓ ઇશ્વર ભજિયે તને મોટું છે તુજ નામ
ગુણ તારા નિત ગાઇયે થાય અમારા કામ
હેત લાવી હસાવ તું સદા રાખ દિલ સાફ
ભૂલ કદી કરીએ અમે તો પ્રભુ કરજે માફ
રાત્રે વહેલા જે સુવે વહેલા ઉઠે વીર
બળ બુદ્ધિ ને ધન વધે સુખમાં રહે શરીર
~~~~~

રાઘા માધવથી રિસાણી...

રાઘા માધવથી રિસાણી (૨)
પીઠ ઘરીને ખૂણે ઉભી (૨)
ઘેલો ઘુંઘટ તાણી
રાઘા માધવથી રિસાણી

બંધ થયા બે દ્વાર હોષ્ઠના
કેદ પુરાણી વાણી હો...
બંધ થયા બે દ્વાર હોષ્ઠના
કેદ પુરાણી વાણી
અંતરના ઉકળાટે આવ્યા (૨)
પાપણ ઉપર પાણી
રાઘા માધવથી રિસાણી

કારણ બીજુ કાંઇ હતુ ના ને
વાત હતી એક નાની હો...
કારણ બીજુ કાંઇ હતુ ના ને
વાત હતી એક નાની
વાંસળી મારી કેમ જડે ના (૨)
બોલ્યો કન્હૈયો તાણી
રાઘા માધવથી રિસાણી

(ક્યાં પેલો એક વાંસનો ટુકડો ને
ક્યાં હું રૂપની રાણી) (૨)
એ અભિમાનના તાપે સુકાણી (૨)
સ્નેહ તણી સરવાણી
રાઘા માધવથી રિસાણી
રાઘા... રાઘા... રાઘા...
રાઘા માધવથી રિસાણી

ગાયકઃ પુરુષોત્તમ ઉપાધ્યાય

કયાં ગઈ આપણા ગુજરાતી ઓ ની વ્યવ્સાઈ સૂજ?

કયાં ગઈ આપણા ગુજરાતી ઓ ની વ્યવ્સાઈ સૂજ? આપણી પેઢી ના યુવાન ને યુવતી ઓ ને આસાની થી હવે મોટી પેઢી માં નોકરી મલી જતા વ્યવ્સાઈ સૂજ ઓછી થ્તી જણાઇ છે. આપનો શું મત છે?

લાશ મારી પરંતુ તરાવી દીધી !!

થાય સરખામણી તો ઊતરતા છીએ, તે છતાં આબરુને દીપાવી દીધી,
એમના મહેલ ને રોશની આપવા ઝૂંપડી પણ અમારી જલાવી દીધી.

ઘોર અંધાર છે આખી અવની ઉપર, તો જરા દોષ એમાં અમારોય છે,
એક તો કંઈ સિતારા જ નહોતા ઊગ્યા, ને અમે પણ શમાઓ બુઝાવી દીધી.

બીક એક જ બધાને હતી કે અમે ક્યાંક પહોંચી ન જઈએ બુલંદી ઉપર,
કોઈએ પીંજરાની વ્યવસ્થા કરી, કોઈએ જાળ રસ્તે બિછાવી દીધી.

કોઈ અમને નડ્યા તો ઊભા રહી ગયા, પણ ઊભા રહી અમે ના કોઈ ને નડ્યા,
ખુદ અમે તો ન પહોંચી શક્યા મંઝિલે, વાટ કિંતુ બીજાને બતવી દીધી.

કોણ જાણે હતી કેવી વર્ષો જૂની જિંદગીમાં અસર એક તનહાઈની?
કોઈએ જ્યાં અમસ્તું પૂછ્યું, ‘કેમ છો’, એને આખી કહાણી સુણાવી દીધી.

દિલ જવા તો દીધું કોઈના હાથમાં, દિલ ગયા બાદ અમને ખરી જાણ થઈ,
સાચવી રાખવાની જે વસ્તુ હતી, એ જ વસ્તુ અમે તો લૂંટાવી દીધી.

જીવતાં જે ભરોસો હતો ઈશ પર, એ મર્યા બાદ્ ‘બેફામ’ સાચો પડ્યો,
જાત મરી ભલે ને તરાવી નહીં, લાશ મારી પરંતુ તરાવી દીધી.

-‘બેફામ’