લાશ મારી પરંતુ તરાવી દીધી !!

થાય સરખામણી તો ઊતરતા છીએ, તે છતાં આબરુને દીપાવી દીધી,
એમના મહેલ ને રોશની આપવા ઝૂંપડી પણ અમારી જલાવી દીધી.

ઘોર અંધાર છે આખી અવની ઉપર, તો જરા દોષ એમાં અમારોય છે,
એક તો કંઈ સિતારા જ નહોતા ઊગ્યા, ને અમે પણ શમાઓ બુઝાવી દીધી.

બીક એક જ બધાને હતી કે અમે ક્યાંક પહોંચી ન જઈએ બુલંદી ઉપર,
કોઈએ પીંજરાની વ્યવસ્થા કરી, કોઈએ જાળ રસ્તે બિછાવી દીધી.

કોઈ અમને નડ્યા તો ઊભા રહી ગયા, પણ ઊભા રહી અમે ના કોઈ ને નડ્યા,
ખુદ અમે તો ન પહોંચી શક્યા મંઝિલે, વાટ કિંતુ બીજાને બતવી દીધી.

કોણ જાણે હતી કેવી વર્ષો જૂની જિંદગીમાં અસર એક તનહાઈની?
કોઈએ જ્યાં અમસ્તું પૂછ્યું, ‘કેમ છો’, એને આખી કહાણી સુણાવી દીધી.

દિલ જવા તો દીધું કોઈના હાથમાં, દિલ ગયા બાદ અમને ખરી જાણ થઈ,
સાચવી રાખવાની જે વસ્તુ હતી, એ જ વસ્તુ અમે તો લૂંટાવી દીધી.

જીવતાં જે ભરોસો હતો ઈશ પર, એ મર્યા બાદ્ ‘બેફામ’ સાચો પડ્યો,
જાત મરી ભલે ને તરાવી નહીં, લાશ મારી પરંતુ તરાવી દીધી.

-‘બેફામ’

કહેવાય નહી !!!!

મન મરણ પહેલા મરી જય તો કહેવાય નહી
વેદના કામ કરી જાય તો કહેવાય નહી

આંખથી અસ્રુ ખરી જાય તો કહેવાય નહી
ધૈર્ય પણ પાણી ફરી જાય તો કહેવાય નહી

એની આંખોને ફરી આજ સુઝી છે મસ્તી...
દીલ ફરી મુજથી ફરી જાય તો કહેવાય નહી

આંખડી ભોળી, વદન ભોળુ, અદાઓ ભોળી..
પ્રાણ એ રુપ હરી જાય તો કહેવાય નહી...

કંઇ મજા મીઠી તડપ્વામાં મળે છે એ ને...
દીલ વ્યથા વે રે વરી જાય તો કહેવાય નહી

આંખનો દોષ ગણે છે બધા દીલ ને બદ્લે...
ચોર નીર્દોષ ઠરી જાય તો કહેવાય નહી

શોક્નો માર્યો તો મરશે નહી તમારો આ "ઘાયલ"
ખ્શી નો માર્યો મરી જાય તો કહેવાય નહી

- અમૃત ‘ઘાયલ’

No Title

હજી આંખમાં જાણે ફરકે છે કોઇ
હજી મીઠું શરમાઇ મરકે છે કોઇ

વિખૂટાં પડ્યાં તોયે લાગે છે ‘ઘાયલ’
હજી પણ રગેરગમાં સરકે છે કોઇ

- અમૃત ‘ઘાયલ’



ખૂબ અંદરબહાર જીવ્યો છું
ઘૂંટેઘૂંટે ચિકાર જીવ્યો છું

હું ય વરસ્યો છું ખૂબ જીવનમાં
હું ય બહુ ધોધમાર જીવ્યો છું

બાગ તો બાગ, સૂર્યની પેઠે-
આગમાં પુરબહાર જીવ્યો છું

આમ ‘ઘાયલ’ હું અદનો શાયર, પણ
સર્વથા શાનદાર જીવ્યો છું

- અમૃત ‘ઘાયલ’

એક એવી સફરમાં છું !!!!

કેમ લાગે છે કે સફરમાં છું?
હું તો મારા જ ખુદના ઘરમા છું.

પાંદડે પાંદડે ઉદાસી છે,
મારા મનથી હું પાનખરમાં છું.

રાત જેવા તમામ દિવસો છે,
કોણ જાણે હું કયા પ્રહરમાં છું .

મારા હાથે હું તોડી રાજમહેલ,
સાવ ખંડેર જેવા ઘરમાં છું.

ખાર જેવાં બધાં જ પુષ્પો છે,
ભરવસંતે હું પાનખરમાં છું.

માર્ગ મંજિલ કે ના વિસામો છે,
એક એવી સફરમાં છું.

કાજળભર્યાં નયનનાં કામણ મને ગમે છે !!!

કાજળભર્યાં નયનનાં કામણ મને ગમે છે;
કારણ નહીં જ આપું કારણ મને ગમે છે.

લજ્જા થકી નમેલી પાંપણ મને ગમે છે;
ભાવે છે ભાર મનને, ભારણ મને ગમે છે.

જીવન અને મરણની હરક્ષણ મને ગમે છે;
એ ઝેર હોય અથવા મારણ, મને ગમે છે.

ખોટી તો ખોટી હૈયાધારણ મને ગમે છે;
જળ હોય ઝાંઝવાંનાં તોપણ મને ગમે છે.

હસવું સદાય હસવું, દુઃખમાં અચૂક હસવું,
દીવાનગી તણું આ ડહાપણ મને ગમે છે.

આવી ગયાં છો આંસુ, લૂછો નહીં ભલા થઇ,
આ બારે માસ લીલાં તોરણ મને ગમે છે.

લાવે છે યાદ ફૂલો છાબો ભરી ભરીને,
છે ખૂબ મહોબતીલી માલણ, મને ગમે છે.

દિલ શું હવે હું પાછી દુનિયાય પણ નહીં દઉં,
એ પણ મને ગમે છે, આ પણ મને ગમે છે.

હું એટલે તો એને વેંઢારતો રહું છું,
સોગંદ જિંદગીના! વળગણ મને ગમે છે.

ભેટ્યો છું મોતને પણ કૈં વાર જિંદગીમાં!
આ ખોળિયાની જેમ જ ખાંપણ મને ગમે છે!

‘ઘાયલ’ મને મુબારક આ ઊર્મિકાવ્ય મારાં,
મેં રોઇને ભર્યાં છે, એ રણ મને ગમે છે.

- અમૃત ‘ઘાયલ’

કોના પાછળ ભાગવું હવે ?

મૃગજળ ની પાછળ ન ભાગો,
એ તો એક આભાસ હોય છે,

સ્વપ્નની પાછળ ન ભાગો,
એ તો એક અહેસાસ હોય છે,

સુંદરતા પાછળ ન ભાગો,
એ તો એક દેખાવ હોય છે,

એવા મિત્રો પાછળ ન ભાગો,
જે ખાય ને ખોદનારા હોય છે,

પ્રેમ પાછળ ન ભાગો,
એમાં બદનામી હોય છે,

દુનિયા પાછળ ન ભાગો,
એ તો હવે ઝુલ્મી થઈ છે,

'કપિલ'તો કોના પાછળ ભાગવું હવે ?
જેના મન સાફ અને કાળજા કોરા હોય છે.

-કપિલ દવે

Very inspirational lines read in a news paper article. Point to ponder :)

દરિયા કે આભ મા,
એક પણ કેડી નથી,
અર્થ એનો એ નથી,
કોઇ એ સફર ખેડી નથી.

આંખોમાં આંસુ !!!

ઈચ્છાનું તોરણ બાંધું છું,
કાચી કોરી ક્ષણ બાંધું છું.

કામ ચીંધ્યું છે અંધારાએ,
સવારનું ડહાપણ બાંધું છું.

સીધો રસ્તો સાવ ગમે ના
ખાડાઓ બે ત્રણ બાંધું છું.

ઘર ઝઘડો સળિયા વંટોળો
વિચારમાં કંઈ પણ બાંધું છું.

આંખોમાં આંસુ ના ખૂટે
દરિયાની સમજણ બાંધું છું.

---- મનહર મોદી

નશો ચડ્યો છે મને

મેહફિલ ની રંગત જોઈને થોડાક શબ્દો સુજી આવ્યા...

જામી છે મેહફિલ, મને પણ કાંઇક કેહવા દો,
નશો ચડ્યો છે શબ્દોનો, બેભાન રેહવા દો,
ખુલી આંખે તો જુઠનુ સગપણ છે,
નશામાં જ કહી નાખું દાસ્તાન, આંસુઓને વેહવા દો

તારી યાદ !

કાગળમાં તારી યાદના કિસ્સાઓ લખ મને,
જો શક્ય હોય તો પ્રેમના ટહુકાઓ લખ મને !

તારા વિના અહીં તો છે ધુમ્મસ ફક્ત બધે,
તારી ગલીમાં કેવા છે તડકાઓ લખ મને !

અકળાઈ જાઉં એવા અબોલા ન રાખ તું,
તારા જ અક્ષરો વડે ઝઘડાઓ લખ મને !

કોઈ મને બીજા તો સહારા નહીં મળે,
અમથા જ તારે હાથે દિલાસાઓ લખ મને !

મારા જીવનનો પંથ હજી તો અજાણ છે,
ક્યાં ક્યાં પડ્યાં છે તારાં પગલાંઓ લખ મને !

પ્રણય

એક આખી જિંદગીનો છે એમાં અભાવ દોસ્ત,
આ ખાલી જામનુંય વજન છે ઉઠાવ દોસ્ત.

જીરવી શકાશે પૂર્ણ ઉપેક્ષાનો ભાવ દોસ્ત,
પણ જીરવી ના શકાશે અધૂરો લગાવ દોસ્ત.

દરિયામાં મોજાં આવે, બધે આવતા નથી,
અમથી જ રાહ જોયા કરે છે તળાવ દોસ્ત.

દરિયા-પહાડ -આભમાં જો ના સમાય તો,
નાની ચબરખીમાં પ્રણયને સમાવ દોસ્ત.

જીવનની ઊંડાઈ…

સંબંધ ગાઢ થાય છે, પણ અંતર વધતું જાય છે,
ખબર પડી છે આજે શું છે આ દિલની ઊંડાઈ…

એકસાથે ઊભરાઈ છે બધું, એની પાંપણ છલકાઈ છે,
ખબર પડી છે આજે શું છે આ દરીયાની ઊંડાઇ…

વાતો આજે ખુબ કરીશું, ખુબ કરીશું-ખુબ કરીશું,
ખબર તો પડે એને પણ શું છે મારા મનની ઊંડાઈ…

આ તે કેવું મન છે એમનું, છે જાણ્યું છતાં અજાણ્યું,
કેમેય કરી પરખાતી નથી આ આકાશની ઊંડાઈ…

ક્યારેક, અરે! ક્યારેક તો આવે કોઇ મારા આંગણે,
એમ તે વળી શી રીતે બતાવું મારા દિલની ઊંડાઈ…

કદી પકડમાં છે અમારી તો છે કદી સુદુર અહીંથી,
સમજાતી નથી જરા પણ આ ગાંડા સમયની ઊંડાઈ…

મોત એને પૂરી દેશે પળવારમાં, જાણો છો ને ??
બિચારી કેટલી છીછરી છે ’ગહન’ જીવનની ઊંડાઈ…

મારી કોઇ ડાળખી માં પાંદ્ળા નથી

adding a photo here ...

મારી કોઇ ડાળખી માં પાંદ્ળા નથી, મને પાન્ખર્ ની બીક્ ના બતાવો, મને પાન્ખર્ ની બીક્ ના બતાવો.(1)

પંખી સહીત્ હવા ચાત્રી ને જાય્ એવુ અશાડી દીવસો માં લાગે , અંlબા નું સાવ્ ભલે લાક્ડું કેહ્વવં તોએ મારા માં જાડ્ હજી જાગે, મારા માં જાડ્ હજી જાગે, માળા માં ગોઠ્વેલી સડિઓ નથી મને વીજ્ડી ની બીક્ ના બતાવો.
(1)

ઍકે ડાળી થી હવે જીલીઓ ના જાય્ , રાતી કીડી નો ઍ ભાર્ , એક્ પાછી એક્ ડાળ્ ઢ્ળ્તી જોઊ ને થાએ પડ્વા ને કેટ્લી છે વાર્ , પડ્વા ને કેટ્લી છે વાર્ ,
બરફ્ માં હું ગોઠ્વેલુ પાણી નથી મને સુરજ્ ની બીક્ ના બતાવો.
(1)

_______________________________________________________
Disclaimer : Pls bear all the spelling mistakes , its a tough job writing in gujarati. This is a poem taught to me at my music class . Its a beautiful composition depicting the apathy of old age. Enjoy....

મૈત્રી ભાવનુ પવિત્ર ઝરણુ

This has been my favorite prayer since childhood. What a noble thought!

મૈત્રી ભાવનુ પવિત્ર ઝરણુ મુજ હૈયા મા વહ્યા કરે
શુભ થાઓ આ સકલ વિશ્વનુ એવી ભાવના નિત્ય રહે

ગુણથી ભરેલા ગુણીજન દેખી હૈયુ મારુ ન્રુત્ય કરે
એ સંતોના ચરણ કમળમા મુજ જીવન નુ અર્ઘ્ય રહે
દીન-દુ:ખીયા ને ધર્મ વિહોણા દેખી દિલમા દર્દ રહે
કરુણા ભીની આંખો મા થી અશ્રુ નો શુભ શ્રોત વહે

માર્ગ ભૂલેલા જીવન-પથિક ને માર્ગ ચિન્ધવા ઉભો રહુ
કરે ઉપેક્ષા એ મારગની તો એ ક્ષમતા ચિત્ત ઘરુ
માનવતાની ધર્મ ભાવના હૈયે સૌ માનવ લાવે
વેર ઝેર ના પાપ ત્યજી ને મંગલ ગીતો રેલાવે

મૈત્રી ભાવનુ પવિત્ર ઝરણુ મુજ હૈયા મા વહ્યા કરે
શુભ થાઓ આ સકલ વિશ્વનુ એવી ભાવના નિત્ય રહે